កន្លែងដែលមនុស្សមានបាបទៅ
មានពេលមួយ មិត្តភ័ក្ររបស់ខ្ញុំបានសន្ទនា ជាមួយបុរសម្នាក់ ដែលមិនសូវចូលចិត្តនិយាយល្អ អំពីជំនឿរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។ មិត្តភ័ក្ររបស់ខ្ញុំដឹងថា បើសិនជាគាត់ “ជជែកអំពីជំនឿស៊ីជម្រៅពេក” គាត់នឹងបាត់បង់ឱកាសធ្វើបន្ទាល់ជាមិនខាន។ ដូចនេះ ពេលដែលគាត់បានជជែកគ្នាបានយូរបន្តិច គាត់ក៏និយាយថា “លោកបប់ តើលោកដឹងទេថា មនុស្សមានបាបនឹងទៅកន្លែងណា?”
លោកបប់ក៏ឆ្លើយថា “ស្រួលឆ្លើយទេ។ អ្នកចង់ថា ពួកគេត្រូវទៅស្ថាននរកមែនទេ?”
មិត្តភ័ក្រខ្ញុំក៏តបវិញថា “ទេមិនមែនទេ។ ពួកគេត្រូវទៅព្រះវិហារ”។
លោកបប់ក៏រកពាក្យនិយាយមិនចេញ ព្រោះមិននឹកស្មានថា មិត្តភ័ក្រខ្ញុំនឹងឆ្លើយដូចនេះទេ។ គាត់មិនបានត្រៀមចិត្ត ដើម្បីស្តាប់គ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលដឹងថា គាត់មិនមែនជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះឡើយ។ ពេលនោះ មិត្តភ័ក្ររបស់ខ្ញុំ ក៏មានឱកាសចែកចាយថា គ្រីស្ទបរិស័ទដឹងថា ខ្លួនជាមនុស្សមានបាប ហើយត្រូវការការស្អាងវិញ្ញាណឡើងវិញ ជាប់ជានិច្ច។ ហើយគាត់ក៏បានពន្យល់អំពីព្រះគុណថា ព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់យើងរាល់គ្នា ទោះបីជាយើងជាមនុស្សមានបាបយ៉ាងណាក៏ដោយ(រ៉ូម ៥:៨-៩ អេភេសូរ ២:៨-៩)។
ជួនកាល យើងប្រហែលជាមិនបានពន្យល់ប្រាប់អ្នកមិនជឿព្រះ ឲ្យបានដឹងច្បាស់ អំពីមូលហេតុដែលយើងជួបជុំគ្នា នៅក្នុងព្រះវិហារឡើយ។ ពួកគេប្រហែលជាមិនបានដឹងថា យើងបានទៅជួបជុំគ្នានៅព្រះវិហារ ដើម្បីសរសើរដំកើងព្រះសង្រ្គោះ ដែលបានប្រទាន “ការប្រោសលោះ គឺជាសេចក្តីផ្តាច់បាប ដោយសារព្រះលោហិតទ្រង់”នោះឡើយ(កូល៉ុស ១:១៤)។
ជាការពិតណាស់ មនុស្សមានបាបត្រូវទៅព្រះវិហារ។ ហើយមនុស្សមានបាប ដែលបានទទួលការអត់ទោសបាប នឹងទៅនគរស្ថានសួគ៌…
យុទ្ធសាស្រ្តឈ្នះ
ក្នុងអំឡុងពេល ដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើការ ជាគ្រូបង្វឹកកីឡាបាល់បោះ ខ្ញុំបានធ្វើនូវកំហុសដ៏ធំមួយ។ ខ្ញុំបានចាត់កីឡាករមួយចំនួន ក្នុងក្រុមរបស់ខ្ញុំ ឲ្យទៅស៊ើបមើលគូប្រកួតរបស់យើង។ ពួកគេក៏បានវិលត្រឡប់មកវិញ ហើយរាយការណ៍ប្រាប់ខ្ញុំថា យើងអាចយកឈ្នះលើពួកនោះយ៉ាងងាយ។ ដោយសារយើងមានទំនុកចិត្ត លើកខ្លួនឯងខ្លាំងពេក យើងក៏បានចាញ់ក្រុមមួយនោះ។ តើអ្នកធ្លាប់ជួបប្រទះបញ្ហាដូចនេះទេ? សម្រាប់ខ្ញុំ ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំ មិនខុសពីស្ថានភាពរបស់លោកយ៉ូសេ្វ ពេលដែលគាត់បានចាត់ពួកស៊ើបការណ៍ ឲ្យទៅមើលស្រុកអៃយ ហើយគាត់ក៏បានយល់ខុសពីកម្លាំងរបស់សត្រូវ។
ប៉ុន្តែ បរាជ័យនៅស្រុកអៃយ គឺមិនគ្រាន់តែបណ្តាលមកពីការស៊ើបការណ៍ខុសប៉ុណ្ណោះទេ។ ពួកអ៊ីស្រាអែលបានចាញ់សង្រ្គាម ហើយបាត់បង់ជីវិតទាហានអស់៣៦នាក់ គឺដោយសារមូលហេតុមួយចំនួន ដែលយើងអាចយកមកសិក្សា។ មុនពេលពួកគេទទួលបរាជ័យនៅស្រុកអៃ លោកយ៉ូស្វេបានដឹកនាំទ័ពរបស់ខ្លួន យ៉ាងជោគជ័យ ក្នុងការប្រយុទ្ធនឹងក្រុងយេរីខូ ដោយសារពេលនោះ គាត់ដឹងថា ព្រះ មានផែនការឲ្យពួកគេលើកទ័ពវាយយកក្រុងនោះ។ ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូស្វេមិនបានទូលសួរព្រះអម្ចាស់ មុនពេលលើកទ័ពចូលស្រុកអៃយឡើយ។ មុនពេលធ្វើសង្រ្គាមនៅក្រុងយេរីខូ ពួកប្រុសៗបានញែកខ្លួនជាបរិសុទ្ធ នៅចំពោះព្រះ(យ៉ូស្វេ ៥:២-៨)។ ប៉ុន្តែ ពួកទ័ពរបស់លោកយ៉ូស្វេមិនមានការរៀបចំខាងវិញ្ញាណ មុនពេលចូលវាយស្រុកអៃយឡើយ។ ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះគម្ពីរបានបញ្ជាក់ថា មូលហេតុដែលពួកអ៊ីស្រាអែលទទួលបរាជ័យ គឺដោយសារពួកគេមានអំពើបាប នៅក្នុងបន្ទាយទ័ព។
កាលនោះ អេកានបានលួចរបឹបពីស្រុកយេរីខូមក(៧:១)។ ពួកគេមិនអាចប្រយុទ្ធឈ្នះស្រុកអៃយបានឡើយ បើសិនជាមិនមានការលន់តួបាប ហើយពួកបណ្តាជនបានសម្អាតខ្លួនឲ្យបរិសុទ្ធទេនោះ(៧:១៦-២៦)។ ក្រោយមក ព្រះទ្រង់ក៏បានប្រទាននូវផែនការសម្រាប់ទទួលជ័យជម្នះ(៨:១-៧)។
ដើម្បីទទួលជ័យជម្នះ នៅក្នុងសង្រ្គាមដែលយើងជួបប្រទះរាល់ថ្ងៃ យើងត្រូវលន់តួបាប…
ការលើកទឹកចិត្ត ដែលគេមិននឹកស្មានដល់
តើអ្នកកំពុងស្វែងរក ការលើកទឹកចិត្តឬ? តើអ្នកត្រូវការកម្លាំងជាបន្ថែម នៅថ្ងៃនេះទេ បន្ទាប់ពីបានទទួលដំណឹងអាក្រក់ហើយនោះ? បទទំនុកដំកើង ដែលស្តេចដាវីឌទ្រង់បាននិពន្ធ អាចលើកវិញ្ញាណរបស់អ្នកឡើង តាមរបៀបដែលអ្នកមិននឹកស្មានដល់ តាមរយៈពាក្យពេចន៍ ដែលយើងច្រើនតែគិតថា ជាពាក្យអវិជ្ជមាននោះ។
ពេលយើងអានបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក១៩ យើងសង្កេតឃើញថា ព្រះអម្ចាស់បានបកស្រាយយ៉ាងច្បាស់ អំពី“ក្បួនច្បាប់” ឬខ្នាតគំរូសម្រាប់ការរស់នៅ ដែលអាចនាំមកនូវលទ្ធផលជាវិជ្ជមាន។ អ្នកខ្លះមិនបានយល់ថា នេះជាការលើកទឹកចិត្តឡើយ ព្រោះពួកគេយល់ថា ខ្នាតគំរូដែលព្រះប្រទាន មានភាពតឹងរឹងពេក ជាហេតុធ្វើឲ្យពួកគេបាត់បង់សុភមង្គល។
នៅក្នុងការបកស្រាយអំពីខ្នាតគំរូរបស់ព្រះ អ្នកនិពន្ធទំនុកដំកើងបានប្រើពាក្យដូចជា “ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះយេហូវ៉ា”(ខ.៧)“សេចក្តីបន្ទាល់”(ខ.៧) “សេចក្តីបញ្ញត្ត”(ខ.៨) “ក្រឹត្យក្រម”(ខ.៨) “សេចក្តីកោតខ្លាចដល់ព្រះយេហូវ៉ា”(ខ.៩) “ខច្បាប់របស់ព្រះយេហូវ៉ា”(ខ.៩)។ មានមនុស្សជាច្រើនមានការភ័យខ្លាច ពេលបានឮពាក្យទាំងអស់នេះ បានជាពួកគេខំជៀសវាង ឬបដិសេធខ្នាតគំរូរបស់ព្រះ។
ប៉ុន្តែ សូមកត់សំគាល់ថា ចំពោះអ្នកណាដែលមានចិត្តជឿ និងស្តាប់បង្គាប់ព្រះ ខ្នាតគំរូទាំងអស់នេះ នឹងនាំឲ្យអ្នកនោះទទួលបាននូវការផ្លាស់ប្រែនៃវិញ្ញាណ ប្រាជ្ញា សេចក្តីអំណរក្នុងចិត្ត ភាពបរិសុទ្ធនៃជីវិត ភ្នែកដែលភ្លឺច្បាស់ ការអត់ធ្មត់ សេចក្តីពិត និងសេចក្តីសុចរិត(ខ.៧-៩)។ ទាំងនេះសុទ្ធតែជាការលើកទឹកចិត្តដ៏អស្ចារ្យដល់យើងរាល់គ្នា។
ហេតុនេះហើយបានជាស្តេចដាវីឌ បានមានបន្ទូលថា ក្រឹត្យវិន័យដែលព្រះប្រទាន “គួរចង់បានលើសជាងមាស អើ ជាជាងមាសសុទ្ធជាច្រើនផង ក៏ផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំ ហើយជាងដំណក់ស្រក់ពីសំណុះផង”(ខ.១០)។—Dave Branon
ការអធិស្ឋានរបស់យើងនិងបំណងព្រះទ័យព្រះ
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានអានសំណូមពរអធិស្ថាន ដ៏គូរឲ្យសង្វែកចិត្តរបស់ស្រ្តីម្នាក់ ដែលកំពុងមានសភាពដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ គាត់បានសរសេរថា “សូមជួយអធិស្នានឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំមានរោគរឹងសារពាង្គកាយជាច្រើនកន្លែង សាច់ដុំរបស់ខ្ញុំខ្សោយ ខ្ញុំពិបាកលេបអាហារ ការឈឺចាប់កាន់តែខ្លាំងឡើង ភ្នែកក៏កាន់តែស្រវាំងទៀត”។ ដូចនេះ រាងកាយរបស់គាត់ កំពុងតែទ្រុឌទ្រោម ហើយពាក្យពេចន៍ទាំងនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ថា គាត់កំពុងតែអស់សង្ឃឹមហើយ។
ប៉ុន្តែ នៅក្នុងឃ្លាបន្ទាប់ គាត់បានបង្ហាញពីសេចក្តីសង្ឃឹម ដែលជាកម្លាំងជម្នះការខូចខាត និងភាពទ្រុឌទ្រោមនៃរូបកាយ ដោយពាក្យដូចនេះថា “ខ្ញុំដឹងថា ព្រះអង្គសង្រ្គោះដែលប្រកបដោយព្រះពរ ទ្រង់គ្រប់គ្រងលើស្ថានការណ៍នេះទាំងស្រុង។ បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ គឺសំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ”។
ស្រ្តីម្នាក់នេះត្រូវការសេចក្តីអធិស្ថានរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ គាត់ក៏មានអ្វីម្យ៉ាង ដែលខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវមានផងដែរ គឺការទុកចិត្តព្រះ ដោយគ្មានរារេ។ សំណូមពរអធិស្ឋានរបស់គាត់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំអំពីសេចក្តីបង្រៀនដែលព្រះមាន ចំពោះសាវ័កប៉ុល ពេលដែលគាត់ទូលសូមឲ្យទ្រង់ជួយ ឲ្យគាត់ធូរស្បើយពីការលំបាក ដែលគាត់បានប្រដូចទៅនឹង “បន្លានៅក្នុងសាច់”(២កូរិនថូស ១២:៧)។ ព្រះទ្រង់មិនបានឆ្លើយតប តាមពាក្យទូលអង្វររបស់គាត់ទេ ព្រោះទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យគាត់ដឹងថា គុណរបស់ទ្រង់បានល្មមដល់គាត់ ហើយគេនឹងបានឃើញកំឡាំងទ្រង់បានពេញខ្នាត តាមរយៈសេចក្តីកម្សោយរបស់គាត់ ដូច្នេះ គាត់ស៊ូអួតពីសេចក្តីកំសោយរបស់គាត់ ដោយអំណរជាខ្លាំង ដើម្បីឲ្យព្រះចេស្តានៃព្រះគ្រីស្ទបានសណ្ឋិតនៅនឹងគាត់(ខ.៩)។ នេះជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃសម្រាប់យើងរាល់គ្នា។
ក្នុងខណៈពេលដែលយើងបើកចំហរចិត្ត ទៅចំពោះព្រះ សូមឲ្យយើងយកចិត្តទុកដាក់ឲ្យកាន់តែខ្លាំង ចំពោះការស្វែងរកបំណងព្រះទ័យទ្រង់ ជាជាងផ្តោតទៅលើការបំពេញបំណងចិត្តខ្លួនឯង។ នេះហើយជាប្រភពនៃព្រះគុណ និងកម្លាំងដែលយើងត្រូវការនោះ។…
កេរដំណែល
ថ្ងៃមួយ ភរិយារបស់ខ្ញុំបានទូរស័ព្ទមក ពេលដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើការ។ នាងប្រាប់ខ្ញុំថា “អ្នកជិតខាងយើង កំពុងមានរឿងអ្វីហើយ បានជាមានឡានជាច្រើន ចតនៅមុខផ្ទះគាត់ យ៉ាងដូចនេះ”។ ពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា លោកត្រេវ៉ូ ស្លុត(Trevor Slot) ដែលជាអ្នកជិតខាងរបស់យើង ប្រហែលជាមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីហើយ ព្រោះគាត់មានមុខរបរជាប៉ូលីស។ មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំក៏បានដឹងថា អ្នកជិតខាងរូបនេះ បានបាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងការបំពេញតួនាទី ពេលដែលគាត់ព្យាយាមរារាំងការរត់គេចរបស់ចោរប្លន់ធនាគា២នាក់។ ពេលនោះសហគមន៍របស់យើងមានការតក់ស្លត់យ៉ាងខ្លាំង។
លោកត្រេវ៉ូរ គ្មានពេលសម្រាប់រៀបចំខ្លួន សម្រាប់ការស្លាប់នៅពេលនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់បានប្រុងប្រៀបជាស្រេច ដើម្បីទៅនៅជាមួយព្រះ។ គាត់ជាមនុស្សដែលមានជំនឿរឹងមាំ ហើយគាត់បានបន្សល់ទុកនូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ល្អ។នៅក្នុងពិធីបុណ្យសពរបស់គាត់ មានប៉ូលិសដែលជាមិត្តរួមការងាររាប់រយនាក់ បានមកចូលរួម ហើយគូរកនរបស់គាត់ គឺលោកប្រេនឌីន ហូហ្គេល(Brandyn Heugel) បានឡើងថ្លែងសន្ទរកថាថា “គាត់ជាមន្រ្តីប៉ូលិសម្នាក់ ដែលប្តូរប្តេជ្ញនឹងការងារ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ គាត់ជាស្វាមីដែលពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ របស់អ្នកស្រីគីម(Kim) ហើយក៏ជាឪពុកជាទីស្រឡាញ់ របស់ខេតលីន(Kaitlyn) និងអាបេ(Abbie)”។ ជាការពិតណាស់ សន្ទរកថា នេះបានផ្តោតទៅលើបុគ្គលិកលក្ខណៈដ៏ប្រសើររបស់លោកត្រេវ៉ូរ និងទៅលើក្តីស្រឡាញ់ ក៏ដូចជាការយកចិត្តទុកដាក់ ដែលគាត់មានចំពោះគ្រូសារ។
ដំណើរជីវិតរបស់លោកត្រេវ៉ូរគឺជាគំរូដ៏ល្អ ដែលស្របតាមបទគម្ពីរ កូល៉ុស ៣:១២-១៣ ដែលបានចែងថា “ចូរប្រដាប់កាយ ដោយចិត្តក្តួលអាណិត…
មានអារម្មណ៍ថា ព្រះបាន បោះបង់អ្នកចោលឬ?
តើអ្នកដឹងទេថា ក្នុងព្រះគម្ពីរទំនុកដំកើង តើជំពូកមួយណា ដែលត្រូវបានយកមកប្រើញឹកញាប់ជាងគេ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី? អ្នកប្រហែលជាស្មានថា ជំពូក២៣ ជាជំពូកដែលបានប្រើច្រើនជាងគេ ក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីហើយ ព្រោះគេបានស្គាល់ និងពេញនិយមជំពូកនេះជាងគេ ប៉ុន្តែ តាមពិតគឺ ជំពូក២២ទៅវិញទេ។ ជំពូកនេះបានផ្តើមដោយពាក្យទំនួញដ៏សង្វែករបស់ស្តេចដាវីឌ ហើយយេស៊ូវទ្រង់បានយកពាក្យទំនួញនេះមកប្រើ ពេលកំពុងជាប់ឆ្កាង ដោយបន្ទូលថា “ឱព្រះអង្គៗនៃទូលបង្គំអើយ ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ចោលទូលបង្គំ?” (ម៉ាថាយ ២៧:៤៦ ម៉ាកុស១៥:៣៤)។ សូមយើងនឹកស្រម័យ អំពីហេតុការណ៍ដែល ស្តេចដាវីឌបានជួបប្រទះ ដែលបានបណ្តាលឲ្យទ្រង់ស្រែកដង្ហើយរកព្រះ យ៉ាងកំសត់ដូចនេះ។ សូមកត់សំគាល់ថា ស្តេចដាវីឌមានអារម្មរណ៍ថា ព្រះបានបំភ្លេច និងបោះបង់ចោលទ្រង់ហើយ បានជាទ្រង់មានបន្ទូលថា “ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់លះចោលទូលបង្គំ ហើយគង់ឆ្ងាយឥតជួយទូលបង្គំ?”(ទំនុកដំកើង ២២:១)។ ទ្រង់ក៏មានអារម្មណ៍ថា ព្រះមិនយកព្រះទ័យទុកដាក់ចំពោះទ្រង់ទេ បានជាទ្រង់មានបន្ទូលថា “ឱព្រះនៃទូលបង្គំអើយ ទូលបង្គំអំពាវនាវនៅពេលថ្ងៃ តែទ្រង់មិនមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយមកសោះ”(ខ.២)។
តើអ្នកធ្លាប់មានអារម្មណ៍ដូចនេះទេ? តើអ្នកធ្លាប់បានសម្លឹងមើលទៅមេឃ ហើយឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះហាក់បីដូចជាបោះបង់អ្នកចោល ឬមិនអើពើចំពោះអ្នកឬទេ? បើអ្នកមានអារម្មណ៍ដូចនេះមែន សូមស្វែងយល់អំពីដំណើរជីវិតរបស់ស្តេចដាវីឌចុះ។ ជារៀងរាល់ពេលដែលស្តេចដាវីឌមានបន្ទូល អំពីទុកសោករបស់ទ្រង់ ទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលផងដែរ អំពីបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ព្រះ ដែលបានជួយទ្រង់ឲ្យរួចពីទុក្ខសោកនោះ។ តាមរយៈទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាងដែលស្តេចដាវីឌបានឆ្លងកាត់ ទ្រង់បានរកឃើញថា ព្រះទ្រង់បរិសុទ្ធ(ខ.៣) ទ្រង់មានលក្ខណៈគួរឲ្យយើងទុកចិត្ត(ខ.៤-៥) ទ្រង់ជាអ្នកដែលប្រោសឲ្យរួច និងជួយសង្រ្គោះ(ខ.៨,២០-២១)…
សូម្បីតែនាងឬ?
សូមស្រមៃថា អ្នកកំពុងបើកមើលបញ្ជីពង្សាវតានៃគ្រួសាររបស់អ្នក ហើយក៏ឃើញមានការពណ៌នាយ៉ាងដូចនេះថា “បុព្វបុរសរបស់អ្នកជាស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទ នាងបានលាក់បំពួនពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់រដ្ឋាភិបាល នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង។ នៅពេលពួកអាជ្ញាធរបានមកសាកសួរនាង នោះនាងក៏បាននិយាយកុហកអំពីការនោះ។”
តើអ្នកនឹងធ្វើដូចម្តេច ពេលបានដឹងអំពីប្រវត្តិរបស់គាត់ហើយ? តើអ្នកនឹងលាក់រឿងរបស់គាត់ ពេលដែលគេមកសួរអំពីប្រវត្តិគ្រួសាររបស់អ្នកឬ? ឬក៏និយាយដោយបើកចំហរអំពីរឿងពិតរបស់គាត់ ហើយសរសើរគាត់ នៅក្នុងប្រវត្តិនៃគ្រួសាររបស់អ្នក?
យ៉ាងណាមិញ ព្រះគម្ពីរក៏បានចែងអំពីខ្សែលោហិតមួយ ដែលមាននាងរ៉ាហាបជាបុព្វបុរស។ បើសិនយើងគ្រាន់តែអានអំពីប្រវត្តិរបស់នាង ដែលមានក្នុងបទគម្ពីរ យ៉ូស្វេ ជំពូក២ នោះយើងប្រហែលជារាប់បញ្ចូលនាង ទៅក្នុងចំណោមពួកមនុស្សដែលក្បត់ជាតិសាសន៍ខ្លួន និងពួកមានគំរូអាក្រក់ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ប៉ុន្តែ ប្រវត្តិរបស់នាងមិនមែនមានតែប៉ុណ្ណឹងទេ ព្រោះបទគម្ពីរម៉ាថាយ ១:៥-៦ បានបើកបង្ហាញថា នាងគឺជាយាយលួតនៃហ្លួងដាវីឌ ហើយថានាងក៏មានឈ្មោះនៅក្នុងជំនួរវង្សនៃព្រះយេស៊ូវ ដ៏ជាអង្គសង្រ្គោះនៃយើងផងដែរ។ ជាងនេះទៅទៀត បទគម្ពីរហេព្រើរ ១១:៣១ បានរាប់នាងរ៉ាហាប ជាស្ត្រីនៃសេចក្តីជំនឿ ដែលបានទទួលការសង្រ្គោះ ពេលក្រុងយេរីខូរដួលរលំ(មើល យ៉ូស្វេ ៦:១៧)។ ក្នុងបទគម្ពីរ យ៉ាកុប ២:២៥ ការដែលនាងបានធ្វើ ដើម្បីជួយសង្រ្គោះពួកស៊ើបការ គឺជាភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ថា នាងជាមនុស្សសុចរិត ដោយសារជំនឿរបស់នាង។
សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះពិតជាអស្ចារ្យណាស់។ ទ្រង់អាចប្រើមនុស្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះអាក្រក់ ហើយកែប្រែជីវិតរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាគំរូ នៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការអត់ទោសរបស់ទ្រង់។ បើសិនជាអ្នកគិតថា ព្រះមិនអាចអត់ទោសឲ្យអ្នក ដោយសារអ្នកជាមនុស្សអាក្រក់ពេក…
មុនដើមដំបូង
កាលស្ទីវ(Steve) នៅវ័យជំទង់ គាត់បានសួរនូវសំណួរមួយ ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមសំណួរ ដែលខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវខំរកចម្លើយ ក្នុងនាមជាឳពុករបស់គាត់។ កាលនោះគាត់បានសួរខ្ញុំថា “ប៉ា បើព្រះពិតជាបានគង់នៅតាំងពីមុនអស់កល្បជានិច្ចមែន តើទ្រង់កំពុងធ្វើអ្វីខ្លះ មុនពេលដែលទ្រង់បានបង្កើតសកលលោកទាំងមូល?”
ដូចនេះ តើមានអ្វីខ្លះកើតឡើង ក្នុងរយៈពេលដ៏វែង មុនពេលដែល “ព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី?”(លោកុប្បត្តិ ១:១)។ ទីមួយ យើងអាចដឹងថា ព្រះទ្រង់មាន “ប្រាជ្ញា”ជាស្រេច មុននឹងបង្កើតរបស់សព្វសារពើ គឺប្រាជ្ញាដែលមានក្នុងបុគ្គលិកលក្ខណៈទ្រង់ផ្ទាល់។ ក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ៨:២៣ ប្រាជ្ញាបានថ្លែងថា ព្រះទ្រង់បានសិតអញ(ប្រាជ្ញា)តាំងពីអស់កល្បរៀងមក គឺពីកាលនៅដើមឡើយ មុនដែលមានផែនដីផង។
ម៉្យាងទៀត យើងក៏អាចដឹងផងដែរថា ព្រះទ្រង់បានមានផែនការប្រទានសេចក្តីសង្រ្គោះ ដោយព្រះគុណទ្រង់ តាំងពីមុនពេលដែលទ្រង់បានដាក់ផែនដី នៅក្នុងកន្លែងរបស់វា។ បទគម្ពីរ ២ធីម៉ូថេ ១:៩ បានចែងថា ព្រះបានប្រទានព្រះគុណមកយើងក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ មុនអស់ទាំងកល្ប។ បទគម្ពីរ ទីតុស ១:២ ក៏បានចែងផងដែរថា ព្រះបានសន្យាប្រទានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច តាំងពីមុនអស់ទាំងកល្ប។ ហើយយើងក៏ដឹងផងដែរថា ព្រះវរបិតាបានដំកើងព្រះយេស៊ូវឡើង ដោយសិរីល្អ ហើយព្រះវបិតាបានស្រឡាញ់ទ្រង់ “ក្នុងកាលដែលលោកីយមិនទាន់បានកើតនៅឡើយ”(យ៉ូហាន ១៧:៥ និងមើល ខ.២៤)។
ដូចនេះ យើងអាចដឹងអំពីការខ្លះដែលព្រះបានធ្វើ នៅមុនពេលទ្រង់បង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី…
នៅតែបង្កើតផលផ្លែ
មានពេលខ្លះ ការប្រមូលផលដំណាំមានភាពយឺតយ៉ាវ។ ជួនកាល លោកអ្នកបានព្រោះគ្រាប់ពូជ នៃសេចក្តីសង្ឃឹម ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ពេលខ្លះ
ផលផ្លែនៃជីវិតរបស់លោកអ្នក កើតមានតាមរបៀប និងនៅពេលដែលខុសពីការរំពឹងទុករបស់អ្នក។
កូនស្រីរបស់ខ្ញុំគឺ មេលីសា(Melissa) បានទទួលអំណោយទាននៃសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់ព្រះ តាំងពីក្មេង។ ប៉ុន្តែ នាងមិនដែលយល់ថា ខ្លួននាងគឺជាគ្រីស្ទបរិស័ទដ៏អស្ចា្យ ដែលអាចនាំអ្នកដទៃ ឲ្យមានជីវិតផ្លាស់ប្រែទេ។ នាងគ្រាន់តែជាសិស្សអនុវិទ្យាល័យម្នាក់ ដែលខំគិតពីរឿងការងារ ការសិក្សា និងកីឡា ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ នាងខំរក្សាមិត្តភាពឲ្យបានល្អ។ និយាយរួម នាងគ្រាន់តែជាក្មេងម្នាក់ ដែលកំពុងខំរស់នៅ តាមដែលព្រះសព្វព្រះហឫទ័យ។
ប៉ុន្តែ នៅឆ្នាំ២០០២ ពេលដែលទ្រង់បានទទួលស្វាគមន៍នាង ឲ្យចូលមករស់នៅក្នុងនគរស្ថានសួគ៌ ពេលនាងទើបតែមានអាយុ១៧ឆ្នាំ សេចក្តីជំនឿដែលនាងមានចំពោះព្រះគ្រីស្ទ ព្រមទាំងជីវិតដ៏ស្មោះត្រង់របស់នាង ក៏នៅតែបន្តបង្កើតផលផ្លែ។ សេចក្តីស្លាប់បានមកដល់ ដោយមិនបានឲ្យដំណឹងជាមុន។ នាងក៏លែងមានពេលដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយអ្នកឯទៀត។ ហើយនាងក៏លែងមានឱកាស ដើម្បី “បង្កើតផលឲ្យបានច្រើន” ដូចមុនទៀត(យ៉ូហាន ១៥:៨)។
កាលមេលីសានៅរស់ នាងបានខំរស់នៅដើម្បីគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះ ហើយសព្វថ្ងៃនេះ នាងនៅតែបន្តបង្កើតផលផ្លែ ទោះនាងបានលាចាកលោកហើយក៏ដោយ។ ជាក់ស្តែង នៅពេលថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានឮដំណឹងថា មានយុវជនវ័យក្មេងម្នាក់ បានទទួលព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះអង្គសង្រ្គោះ នៅកន្លែងបោះជំរំកីឡា បន្ទាប់ពីគ្រូបង្វិកបានចែកចាយអំពីទីបន្ទាប់នៃជីវិតរបស់ម៉េលីសា។
យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែកំពុងសរសេររឿងនៃជីវិតពិតរបស់យើង…
ដើម្បីព្រះគុណទ្រង់
មានការជាច្រើន ដែលអ្នកអាចរៀនសូត្រពីអ្នកដទៃ តាមរយៈការដើរជាមួយពួកគេ ឆ្លងកាត់ពេលដ៏លំបាក។ នេះជាបទពិសោធន៍ដែលយើងខ្ញុំទទួលបាន ពេលដែលមិត្តភ័ក្ររបស់យើង គឺលោកសែម(Sam) កំពុងឆ្លងកាត់ជម្ងឺមហារីក ដោយមានអ្នកស្រីខារ៉ូល(Carol) រួមដំណើរជាមួយ ក្នុងដំណាក់កាលដ៏លំបាកនេះ។ យើងបានតាមដាន និងអធិស្ឋានឲ្យពួកគេ អស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ នៅខណៈពេលដែលគាត់ទទួលការព្យាបាល និងការឈឺចុកចាប់។ ពេលដែលគាត់ហាក់ដូចជាបានឆ្លងផុតគ្រោះថ្នាក់ហើយ គ្រូពេទ្យក៏បានពិនិត្យឃើញថា ជម្ងឺមហារីកនៅមានក្នុងខ្លួនគាត់។
យើងពិតជាមានការខកចិត្តខ្លាំងណាស់។ លោកសែមត្រូវឆ្លងកាត់ការព្យាបាលមួយឆ្នាំទៀត ដែលមានការពិបាកមិនសូវខុសពីឆ្នាំមុនឡើយ ព្រោះគាត់ត្រូវឆ្លងកាត់ការចាក់ថ្នាំគីម៉ូ និងជម្ងឺ ព្រមទាំងផលប៉ះពាល់នៃជាតិថ្មាំ សារជាថ្មីទៀត។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលការព្យាបាលនៅក្នុងខែបន្ទាប់ ជិតមកដល់ លោកសែមក៏បានប្រាប់យើងថា អ្វីដែលយើងគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចរៀនបាននោះគឺ “យើងត្រូវប្រាកដថា ពេលយើងកំពុងឆ្លងកាត់ការលំបាក យើងត្រូវថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ ហើយបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ដល់អ្នកដទៃ”។ សូមស្រម៉ៃអំពីការនេះចុះ! ពេលដែលគាត់ប្រឈមុខនឹងការឈឺចាប់ និងការលំបាករយៈពេលមួយឆ្នាំទៀត អ្វីដែលគាត់បានយកជាអាទិភាពនោះ គឺការបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ក្នុងពេលឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកទាំងអស់នោះ។ គាត់បានរង់ចាំ ពេលដែល “សិរីល្អរបស់ព្រះលេចមក”(១ពេត្រុស ៤:១៣)។ អ្នកស្រីខារ៉ូលបានសរសេរសំបុត្រទៅមិត្តភ័ក្ររបស់គាត់ថា “យើងបានឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាក អស់មួយឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែ ព្រះតែងតែកម្សាន្តចិត្តយើង ដោយសេចក្តីមេត្តា និងព្រះគុណរបស់ទ្រង់ជានិច្ច។ សូមកុំឲ្យយើងងាកមុខចេញពីទ្រង់ និងពីសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលទ្រង់មានចំពោះយើងឡើយ”។
តើអ្នកមានទុក្ខធំដូចភ្នំឬ? អ្នកក៏អាចពឹងផ្អែកទៅលើព្រះគុណព្រះ ដើម្បីឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកនោះ ដូចលោកសែម និងអ្នកស្រីខារ៉ូលផងដែរ។…